Boas!!!que tal??Espero que esteades ben. Nosoutras estamos un pouco agobiadas cos exames, pero menos mal que xa e fin de semana!!!Senón fora por o fin de semana.....!!!!
Hoxe non tivemos clase con Susana púxosenos maliña!!mandámoslle un saúdo con moito ánimo e esperamos que se recupere pronto!!
(soraya)agora vouvos a escribir outro "poema" meu, non me gusta moito.
Bueno a verdade é que non me gustan os meus "poemas". Non sei, as miñas amigas animáronme a que escribise, e fixenlles caso. Senón fora por elas e a profesora de lingua galega e literatura, agora non estaría enchendo espacio no noso blogger!!!! bueno este e un dos meus "poemas ".

Volvo a pensar en ti,
A recordarte en min.

Volvo a recordar,
A vivir aqueles días,
Era feliz.
Daquela
Daquela so pensaba en sorir, vivir, ….
Daquela todo era un soño.
Un soño que rematou _nunha amargura,
_nun recordo;
que me afoga,
que vive por ti,
e morre en min.

( Soraya) Agora xa que estou vouvos a escribir outro, este foi un dos primeriros. Inda teño que facer algúns cambios.

Necesito falar contigo, saber máis de ti,
asegurarme de que eu teño un sitio no teu corazón,
que sentes algo por min e inda non me olvidaches.

Necesito que volvas ó meu carón,
Porque senón morrerei con este recordo que non dá marchado de min.
Non olvido os teus ollos cravándose coma agullas no meu corazón,
as túas mans acariciándome como sabas de seda,
os teus beizos rozando a miña pel,
os paseos por aquel precioso lugar.

Eu era feliz,
Dende aqueles días o meu corazón encóntrase nun comlupio escuro.
Non sei que pensar, a el quéroo e a ti, prefiro non sabelo.
Non podo falar con ninguén disto, porque ninguén me entendería.
Estou segura de querelo, ¡pero, OS RECORDOS MATAN!.

Agora vamosvos a dedicar unha canción que nos gusta moito moito!!
Dedicada: a todos os que leen os venres o noso recuncho, a todos os nosos amigos/as, compañeiros/as, e dende logo a unha persoa que tamén lle gusta moito, a Susana!!
En resumen dedicámosvola a todos!!
(soraya) a min esta canción tráeme moitos recordos!! Para vós miñas nenas e tamén para ti meu nene!!
Aí vós vai.....

BESOS DE PERRO "LA LUNA ME SABE A POCO"

Decía que tenía el corazón alicatao hasta el techo,
que a ver si no podía hacerle yo una cenefa a besos
pa llenar de porvenir los bolsillos del mandil
y colgar un recuerdo de cada azulejo,

y es que ná le da más asco
que aguantar como un peñasco
a que pase el invierno,que le diga que ya nos veremos,
que ha vivido en un silbido
orgullosa de haber sido una yegua sin freno,
desgastada de andar por el suelo,

le dije que a la noche por los poros me salían mares,
soñando que me hablaba y me agarraba a sus cuerdas vocales,
que no hay quien pueda dormir escuchando mi latir,
que parece que está masticando cristales,

tengo un gato en las entrañas,
un tembleque en las pestañasy muy poco tiempo,
si me dice que ya nos veremos,
voy rompiendo las persianas
pa dejar por mi ventanael camino abierto,
si se cansa de andar por el suelo,

pondremos el mantel,
tu quédate a mi lado,
a comernos al amanecer lo que quieran las manos,
y de postre un sol maldito que termine de volverme loco,
que ya sabes que la luna a mí siempre me sabe a poco.

MAREA.

Hoxe é domingo pola mañá, preguntarédesvos como é que vos escribimos un domigo!!! pois,o venres marchamos de excursión a Allariz!!! Pasámolo moi ben!!
Agora non temos moitas gañas de contarvos cal foi o noso percorrido xa que visitamos moitos lugares. Foi unha excursión moi longa,pero amena!!O que si vamos a dicir, é unha vila preciosa. Quedamos namoradas dela!!
Se estás casado, solteiro sen compromiso, solteriro a piques de casar, se tes fillos, se es ancián, sexas quen sexas e esteas como esteas, tes que visitar esta vila!!!

(Soraya),Agora vou dedicar a todos os noso lectores unha poesía escrita por min. A verdade é que me dá un pouco de vergoña, pero animáronme a que vos escribise unha poesía propia. Esta non me gusta moito.


Non podo volver contigo.
Non funcionaría,
Inmadurez,
desencanto,
oídos pechos.

Deixámolo.
Insistiches,
sabías que sentía amor,
AMOR VERDADEIRO.
Os teus ollos derramaron bágoas,
non se borrarán nunca da miña mente,
Encheron os meus ollos,
Inundaron a miña habitación.

Agora o meu corazón,
afoga en mares de suspiros.

RECÓRDOTE

SEMPRE estás presente;
nos soños,
nas tardes aburridas,
nas mañás frías.

SEMPRE no meu corazón,
O principio que me dá vida
percorre todo o corpo cando estas cerca, lonxe...

cando non estás.

EL está namorado de TI,
EU Non.

¡¡¡¡Un pouquiño de cultura!!!!

Esvaece o pasado e o presente, enchinos e baleireinos,
E dispuñome a encher a miña parte do futuro.

¡ Ti que me escoitas aló arriba! ¿Que tes que confiarme?
Mira a miña cara mentres aspiro a luz do lusco fusco,
Fala con franqueza, ninguén máis te escoita e só quedarei
un minuto máis.

¿Contradígome?
Moi ben entón, contradígome;
Son grande, conteño multitudes.

Concéntrome cara a eles porque están preto, agardo na
solaina da porta.

¿Quen fixo o seu labor acabará antes a cea?
¿Quen desexa camiñar conmigo?

¿Falaras antes de que me vaia?¿Decidiraste demasiado
tarde?

Walt Whitman,Canto de min mesmo.

Walt Whitman!!!! Sen duda algunha é un dos grandes do romanticismo (aclarar que, polo menos nós, non entendemos como romanticismo paparrucha sentimental asquerosa).
¿Quen non escoitou algunha vez o verso "oh, capitán mi capitán" que ao final da película El club de los poetas muertos a moitos (deberiamos incluirnos?!) nos puxo a pel de galiña.
Whitman nace no ano 1819 morre no 1892 a causa dun ataque de hemiplexia (senón sabedes o que é buscádeo no diccionario).
Soamente publica un libro Follas de herba que vai aumentando ao longo das seguintes edicicións.
O contido poemático de Whitman vai do canto a si mesmo ao himno optimista a toda a humanidade.

Walt Whitman é o poeta norteamericano máis orixinal, vigoroso, persoal e independente.

" Eu non choromico cos que choromiquean en todo o mundo, porque os meses son baleiros e porque o chan é ceéneo e porcallada"

Walt Whitman.

"Carnaval, carnaval...carnaval te quiero..."

Ben!!!Xa chega o entroido...!as rúas enchense de pantasmas, diaños, fermosas princesas, de cigarróns e xoqueiros...Pero o máis importante para nós, e.........QUE NON TEMOS CLASES!!!!!!!
A ver, non é que nos guste o entroido só porque que non haxa clase......
Na nosa pequena pero importantíiiiiisima vila que é Chantada ( xa saberedes, Chantada corazón de Galiza!) o día máis importante destas festas é o martes de entroido. Hai un concurso de comparsas, ainda que non se sabe moi ben se é concurso ou que carallo é porque todos os anos gañan os mesmos....je je. Pola noite todos os anos ( dende que nos deixan) acostumamos a sair disfrazados e gustanos moito meternos cos que non o van. Pero este ano temos clase o mercores de cinza e como nos temos que levantar cedo non podemos sair.....( bueno, sair pódese, como nos dixo Paco de filosofía, pero non nos deixan!!)

O tempo que nos deixan para escribir no noso recuncho estase a rematar.........ATA O VENRES SEGUINTE!!!( se sobrevivimos o entroido...)


PD: (susana) Eu hoxe quero felicitar a miña " compi " de blogger(Soraya) porque está de cumple!!! FELICIDADES AMIGA, XA ERES UN ANO MÁIS VELLA.....jeje!!!!!!
PD2: (Soraya) Gracias a todos os que se acordaron de min!!! Gracias!!!