O derradeiro sentido esta en mirar a lúa dos teus ollos e escurecer o sol da memoria invernal.

Pensar que só soñaba contigo que todo era unha ilusión, que agora teño ante min.
Ninguén coñece o lugar nin o momento exacto.

Quixera saber se ti recordas os días de lúa chega, cando xogabamos na herba mollada do deserto sin mar.

Agora, pensar que me perdín daqueles días nos que o inmenso océano me achegou ao fin a agonía da vida sen que xamais perdurase aquela mirada, aqueles xogos...

¿¿Recordas??