novela por entregasII.
Era o tempo da sega e botaba de menos o cheiro a herba cortada pero nesta terra só cheiraba a mar.
Os meus pés enzoufados na area, os ollos espreitando o horizonte, noites a piques de caer e, de súpeto, unha man no meu ombreiro. E ti aquí, ao meu carón... Gustábame cando estabas comigo. Ninguén máis . Ti , eu e o olor a mar.
Os meus pés enzoufados na area, os ollos espreitando o horizonte, noites a piques de caer e, de súpeto, unha man no meu ombreiro. E ti aquí, ao meu carón... Gustábame cando estabas comigo. Ninguén máis . Ti , eu e o olor a mar.
posted by ninfas @ 1:38 AM
4 Comments:
At 2:21 PM,
Anonymous said…
Impresionante, se senhor!!
Que recordos, o olor a erva recém cortada, a brisa do mar, enfim , fermoso.
Som unha maravilha os vosos relatos...
Que intriga.
Beixos desde o fondo do mar.
At 5:14 AM,
Xacias said…
Realmente impresionante, o voso inxenio é marabilloso. Sodes o son da felicidade que resoa nas nosas vidas.
Seguide así.
Unha aperta.
Celia
At 2:05 PM,
usa said…
Ola!! para que despois digades que nunca vos comento. Encantame esta idea da novela, estades creando uns capitulos moi apaixoantes. Recordos da vosa compañeira de literatura.
Ana
At 4:39 PM,
acedre said…
Empecei coa novela e xa tenho ganas de vela acabada que promete.
E Caneiro e un mestre, si, senhor; totalmente d acordo contigo.
Post a Comment
<< Home